Van onze reporter Rik de Wilde: Dit weekend mochten we, voor de derde keer in zo’n anderhalf jaar tijd, weer de reis maken richting Sluiskil. Tegen Sas van Gent 2 wisten we van tevoren niet zo goed wie we precies zouden aantreffen, gezien de vele verschuivingen gedurende het seizoen. Het zou zomaar een evenwichtige wedstrijd kunnen worden. Bij het aankondigen van de opstelling bleken er echter een aantal spelers te ontbreken, waardoor er bij het intropraatje vanuit Zeeuwse zijde er al weinig vertrouwen leek te zijn in een goede afloop. Dat moesten we dan maar wel terugzien op de verschillende borden.

Mark was als eerste klaar. Met een opening op het bord die je vooral vroeger bij jeugdspelers zag, maar tegenwoordig weer helemaal in is. Zwart kreeg ook uiteindelijk een initiatief in het middenspel zonder dames, en op een kritiek moment leek het alsof Mark kon kiezen voor een veilig voordeel of toch een mooie variant waarin ook wit tegenkansen zou krijgen. Om Adri als meegereisde supporter een leuke middag te geven koos Mark voor het laatste. Het werd een wedloop tussen de witte h-pion en de zwarte a-pion, met als belangrijk verschil dat Mark wel in staat was de h-pion te stoppen. Het eerste punt was binnen.

Tony kreeg na de opening al een fijne stelling, die op het eerste oog niet veel meer leek dan gewoon een gelijkspel, maar onder de oppervlakte (en geverifieerd door de engine) bleek wit al behoorlijk in de problemen te zitten. De eerste en tweede pion van wit gingen ogenschijnlijk geruisloos van het bord af. En toen Tony met een kleine combinatie wit dwong om nog meer in te leveren, hield wit het voor gezien.

Ik kreeg na een fout in de opening een prachtige stelling, die wel behoorlijk scherp was. En al snel twijfelde ik over een bepaalde zet; was die nou heel goed, of juist slecht? Helaas liet ik die zet aan mij voorbij gaan en koos ik voor een andere voortzetting, waarbij wit nog steeds ietsje beter staat, maar niet meer zo goed als ik dacht. Die verkeerde mindset hielp mij ook niet met de keuzes die ik daarna maakte, en uiteindelijk stond ik 2 pionnen achter zonder compensatie. Mijn tegenstander speelde het verder goed uit.  

Stefan stelde zich zo op het eerste oog bescheiden op, maar kon snel na de opening breken op de damevleugel met kwaliteitswinst als gevolg. Zwart kreeg wel wat tegenspel, maar nadat dat geneutraliseerd werd had Stefan gewoon een kwaliteit meer. De rest is dan ‘een kwestie van techniek’. En dat ging ook heel goed, totdat Stefan dacht op een elegante manier dameruil aan te kunnen bieden. Dat bleek helaas te leiden tot het weer inleveren van de kwaliteit. Er werd nog even doorgespeeld, maar snel moest er berust worden in remise.

Tussenstand 2,5-1,5 in ons voordeel, waar we juist van tevoren dachten op de hogere borden het verschil te kunnen maken. De onderste borden waren nog niet helemaal duidelijk, dus het zat mij zo rond de tijdscontrole niet helemaal lekker hoe we hier uit zouden komen.

Toch was Ben al snel daarna klaar. In een partij waarin niet werd gerokeerd (ondanks dat dit tijdens de analyse veelvuldig werd aangehaald als mogelijkheid), had Ben het initiatief en kwam hij een kwaliteit voor. Zwart kreeg nog wel wat tegenspel, dus Ben moest het nog wel bewijzen. Toch werd er direct na de 40^e zet opgegeven. Zwart geloofde het wel, zonder dat Ben nog hoefde aan te tonen dat hem dit wel ging lukken.  

Ook Roland kwam zich snel melden. Na een tamme opening leek het mij een volledig gelijke stelling, maar Roland wees mij er na de partij op dat wit niet meer kon rokeren dus dat er toch wat praktische problemen waren. En die druk bleef op de witte stelling behouden, tot in het lopereindspel aan toe. En hier werd blijkbaar ook na de 40^e zet opgegeven, waar ik dacht dat wit nog wel dit zou willen laten bewijzen. In ieder geval waren hier de matchpunten mee binnen.

Freek mocht na het succes van de vorige ronde wederom met de witte stukken aan de slag. En hij kreeg een hele fijne stelling waarin zwart een zwak d5 veld en een even zwakke d6 pion had. Ook hier werden geruisloos de pionnen binnen gehaald door Freek, en het resulterende twee loper vs loper+paard eindspel met een pionnen meerderheid moet toch heerlijk gespeeld hebben.

Lennard kreeg op bord 8 de sterkste tegenstander tegenover zich, wat niet helemaal onze bedoeling was. Er kwam een rustig middenspel op het bord, wat vervelende druk van wit, maar nog niet heel veel aan de hand. Het geeft wel wat praktische problemen, en helaas raakte Lennard ergens een pion kwijt. Lennard rechtte zijn rug en ging er goed voor zitten in het toreneindspel, maar dat werd helaas vakkundig uitgespeeld.

Met de eindstand van 5,5-2,5 zijn wij voor de lange terugreis nog wat gaan eten in het pittoreske Zaamslag. Het was een gezellige afsluiter van deze dag, waar de verliezers zich nog troostten met een extra toetje na het eten. Over vier weken hebben Lennard en ik weer kans voor revanche!