WE WINNEN DE RSB BEKER (2)

Drie jaar geleden stonden we precies hier (redactie: in onze Crabbehoeve): tegenover Messemaker 1847 in de RSB Bekerfinale, en toen ging de beker nipt aan onze neus voorbij. Die herinnering werd voorafgaand aan de wedstrijd nog even opgehaald — niet uit angst, maar als brandstof. Een herhaling van dat scenario wilden we koste wat kost voorkomen. En zoals u inmiddels weet: het is gelukt.

Teamcaptain Lennard had in overleg een tactische opstelling neergezet: zelf op bord 1, Rik op 2, Mark op 3 en Stefan op 4. Messemaker koos eveneens voor een opstelling die qua speelsterkte tegen de richting in liep, met Auke Wilming (2136) aan kop, gevolgd door Erik Hennink (2084), Peter Ypma (2271) en Peter Scheeren (2306). Beide opstellingen waren keurig op tijd bij de wedstrijdleider ingeleverd, en op bord 1 werd zoals gebruikelijk de kleur geloot.

Wat minder gebruikelijk was: het ontbreken van Peter Ypma. Hij had toegezegd te spelen, maar was telefonisch niet bereikbaar. De wedstrijdleider polste alvast of een vervanger uit de Messemaker-gelederen acceptabel zou zijn, terwijl twee clubleden naar Peters huis togen om hem op te sporen. Op de overige drie borden werd gewoon van start gegaan; Mark wachtte ondertussen geduldig af. Na een minuut of veertig verscheen daar dan toch Peter, die het simpelweg vergeten bleek te zijn. Gelukkig kon hij alsnog aanschuiven — een finale hoort nu eenmaal 4 tegen 4 te zijn.

Bord 3 — Mark: een professionele remise

In de openingsfase waren de partijen aan elkaar gewaagd. Na zo’n twee uur spelen was Mark als eerste klaar tegen Peter Ypma, die met een flinke tijdsachterstand de partij was ingegaan. Het werd een bekend kwaliteitsoffer in de Catalaan voor zwart, waarna de stelling in één klap in chaos veranderde: volop mogelijkheden aan beide kanten, maar vooral heel veel onduidelijkheid. Aardig om te zien waren de beide dames die diep in vijandelijk gebied waren beland — wit op a7, zwart op b2. Met nog veel stukken op het bord diende zich een driezetsherhaling aan, en daar werd de vrede getekend. Uit de analyse achteraf bleek dat dit, ondanks alle ruis, inderdaad het meest voor de hand lag. Een professionele remise van Mark met zwart; ook Peter was na een hectische avond met tijdsnood zichtbaar tevreden. Er werd nog lang nagepraat en geanalyseerd.

Bord 1 — Lennard: het beslissende punt

Op bord 1 had Lennard met zwart zijn h5-pion geofferd. Daartegenover plaatste hij zijn dame op a4, een typische positie die druk zette op de witte pionnen op a3, c2 en d4 — ruimschoots voldoende compensatie. Lennard kwam steeds beter te staan en bracht zijn paard via de manoeuvre Pa6–Pb8–Pc6 naar betere oorden. Langzaam maar zeker nam hij het initiatief over, en het punt leek een kwestie van tijd. Opvallend genoeg koos Lennard er niet voor om zijn proactieve spel met een beslissende mat in 3 (en even later mat in 4) te bekronen. Zijn stelling was zó comfortabel dat hij ook de bedaarde weg kon kiezen: het paard via Pb4–Pc2–Pe3–Pf5, alle tegenaanvallen van wit netjes pareren, en dan pas de dodelijke aanval inzetten. 1–0.

Bord 2 — Rik: hard gevochten, prima halfje

Op bord 2 speelde Rik een degelijke partij tegen een gedegen tegenstander en goede bekende, Erik Hennink. Er werd hard gevochten om elke meter en elk veld, zowel in het centrum als op de flanken. Na een kwaliteitsoffer van zwart ontstond een ongebalanceerde stelling: zwart kreeg met dubbele f-pionnen en geïsoleerde h- en d-pion toch goed tegenspel, zeker toen met Pf5, Pc6 en de sterke loper op g7 flink druk op de d4-pion werd gezet. Rik speelde gedurfd maar bleef rustig en manoeuvreerde zijn stukken geduldig. Na enkele onnauwkeurigheden van zwart keek hij ineens tegen een veel prettiger stelling aan en kon hij de druk op de zwarte koning opvoeren. In de eindstelling lag een driezetsherhaling voor de hand, en gezien de wedstrijdsituatie — Lennard stond weliswaar nog te spelen, maar overduidelijk gewonnen — werd ook hier de vrede gesloten. Objectief stond Rik aan het eind beter, maar een half punt is een prima resultaat als elk halfje beslissend kan zijn.

Bord 4 — Stefan: gedurfd naar het beslissende halfje

Stefan kreeg met wit een prettige stelling. Al snel werd de loper van zwart op g7 geruild, met iets gemakkelijker stukkenspel voor wit tot gevolg. Na dameruil hield wit een plusje over, met veel druk op de a-lijn dankzij de verdubbelde torens. Het hoofdthema werd: hoe krijg ik die toren op a8 in het spel, nu het zwarte paard op b8 gebonden is aan de verdediging van de a6-pion? Zwart kreeg via Ta7 en Td7 uiteindelijk met moeite zijn torens verdubbeld op de d-lijn, terwijl Stefan ondertussen zijn paarden via de eerste rij naar betere velden loodste. In het eindspel bleven de marges klein. Met minder tijd op de klok speelde Stefan gedurfd: met een ogenschijnlijk torenoffer en een paardoffer dwong hij een gelijk spel af — en daarmee het beslissende halfje, en de beker.

Tegen middernacht viel het verlossende resultaat: 2,5–1,5 voor Dordrecht, en voor het eerst in de geschiedenis van onze mooie club de RSB Beker. Een passende afsluiting van een sportief gezien prachtig seizoen.

MVP: Lennard met 5 uit 5

Eén man verdient bijzondere vermelding. Lennard scoorde zowel in de halve finale als in de finale de enige winstpartij van het team, en dwong daarmee twee keer de beslissing af. Met een onberispelijke 5 uit 5 over de hele bekercampagne is hij de overduidelijke MVP van dit bekerteam. Maar een beker win je samen, en de bijdragen van de rest mogen er zijn: Mark met een indrukwekkende 4 uit 5, Rik met 1,5 uit 3, Stefan met 1 uit 2 Jacques met 1,5 uit 2, Roland met 1 uit 1, en Tony met 1,5 uit 2,. Een teamprestatie van begin tot eind.

DE WEG NAAR DE BEKER