(door Marcel)
Vrijdagavond was de laatste wedstrijd uit tegen Overschie 2. Het kampioenschap kon ons al haast niet ontglippen, de kleinst mogelijke winst was genoeg. Ook met gelijk spel had onze concurrent Moerkapelle de schier onmogelijke taak om hun wedstrijd, die synchroon met ons verliep, tegen Erasmus met 6,5-1,5 of hoger te winnen. Overschie is al gedegradeerd en kwam dit seizoen niet verder dan één gelijkspel. Dit gegeven en een surplus aan ELO bracht ons in relaxte sferen naar de imposante grote kerk van Rotterdam Overschie.

Toch was niet iedereen er gerust op merkte ik. Misschien sluimerde dat trauma van jaren geleden nog een beetje na? Toen waanden we ook kampioen door de laatste wedstrijd (toevallig ook uit tegen Overschie) te winnen maar werden we dezelfde avond nog door de RSB uit ons kampioenschap gezet omdat Jan Willem niet speelgerechtigd was! Die uitzwaai wedstrijd van Oranje laatstleden bood ook niet veel inspiratie enfin we zijn er pas als we gewonnen hebben.

Rond de klok van acht leidde wedstrijdleider Erik Brandenburg zijn hartelijke welkomst in, waarin hij ons al zowat feliciteerde met het behaalde kampioenschap en wees ons ook, tussen neus en lippen door, op het naderende open kampioenschap van Overschie (20 juni, er zijn nog plekjes vrij) Ik kon het niet laten om hen ook te informeren naar ons Kroeglopertoernooi in oktober.

De vanzelfsprekendheid om “ff kampioen te worden” bleef lang overeind. In 22 zetten en 50 minuten was ik (bord 3) klaar. Met alle respect voor mijn tegenstander kan ik niets anders concluderen dat ik deze overwinning haast cadeau heb gekregen. Op zet   15 werd een stuk gevorkt, niet veel zetten later gevolgd door onhoudbaar mat. 1-0

Ook Wouter had op bord 8 niet een heel groot kind aan zijn opponent. Gelukkig maar, want hij heeft slechte herinneringen aan uitwedstrijden tegen Overschie. Zeer kundig manoeuvreerde hij zich naar een eindspel met 2 pionnen meer, waarna de capitulatie gauw werd getekend. 2-0

Jacques speelde met zwart op bord 2 een spectaculaire pot. Zijn tegenstander meende halverwege nog genoeg compensatie te hebben voor Sjakies positionele geweld, om een remise aanbod te doen rechtvaardigen, maar dat werd vriendelijk doch resoluut geweigerd. Hoewel het er voor een leek misschien eng uit zag, met een pion op f6 en een dame en toren op de open G lijn, was er in werkelijkheid niets aan de hand en staat zwart een volle toren voor: 3-0

Van Cor zijn partij op bord 5 heb ik nagenoeg niets mee gekregen. Maar vlak na Jacques had hij een remise in de tas: 3,5-0,5

Nog 1 schamel puntje nodig uit de resterende 4 partijen. We waren daar al zo gerust op dat ik met Jacques wat ging vluggeren om de resterende tijd te doden. Tot hier het goede nieuws!

Wat hierna volgde ontsteeg elke verbeelding. Terwijl wij niets vermoedend, op een roze wolk, zaten te snelschaken voegde Cor zich bij ons met een hele grote zwarte wolk. “Dit gaat helemaal fout!” Eh… hoe dan??? Het ondenkbare gebeurde: in 10 minuten tijd gingen er 3 partijen verloren voor ons!!!

Piet, Adri en Martijn verliezen zo rap na elkaar dat niemand de volgorde nog weet. 3,5-3,5! Wie hield dit voor mo-ge-lijk!!

Er is nog één partij gaande, die van onze kopman. Zijn wedstrijd stond echter lange tijd geen haar beter voor hem. Abusievelijk dacht Lennard dat de stand 4-3 in voordeel van Overschie stond en dat er persé gewonnen moest worden, wilden we nog kans maken op het kampioenschap. (In werkelijkheid had een remise voldoende geweest maar dat weten we nu pas achteraf) Lange tijd stond Lennard weliswaar een pion voor met 4 pionnen en toren, maar met zijn koning in Verweggistan had zwart de boel redelijk simpel onder controle. Maar eens te meer, wanneer niemand nog muziek in een stelling ziet, vindt Lennard het gaatje. Langzaam betrok hij zijn koning steeds meer in het spel en werd het fataal toen er nog een pionnetje werd gesnoept: 4,5-3,5: Dordrecht is kampioen van de klasse 1b

Waren het de zenuwen, of juist lichtzinnigheid die ons zo heeft doen zweten? Ook lof natuurlijk voor Overschie 2, die op het einde een spirit lieten zien alsof ze zelf voor het kampioenschap gingen! Tegen middernacht lieten wij ons met een “kampioens-versnapering” vereeuwigen in en rond de koorbanken. We hebben gewonnen, we zijn kampioen, maar de schrik zit er zodanig in dat er van euforie niet heel veel sprake is!